60

اندوه هر کس و هر جا، تلنگری ست

تا خون ز زخم یاد تو از نو روان شود

این پیرِ آه

فریاد گردد و بار دگر جوان شود.

توت بلند

رهگذران را نشانه بود

در دشت بیکرانه و بی آب،

اینک نشانه نیست :

هر جای دشت، مثل دگر جای و

مبهم است

بی تو کران به کران دشت

خشک

ولی من

بی سایه سار تو در دور دست

دلگرم نیستم.

اندوه تو این جا

و من .

من و تو

در کنار هم

در خیال خام.