58

آمده ای

تا بهار را بر پیشانی مهرگان بنشانی .

تا بنشینی در کمین من

تا بستانی ام از خویش .

و من چه بی تردید

رها شدم در رنگین کمان نگاهت .

آبی صدایت

قرمز تلاطم هایم را

در خود گرفت و التیامم داد.

در دهانه ی آتشفشان خشم

چه آبگیر زلال دلخواهی بر پا کردی

گاهی به خودم غبطه می خورم.

تاریخ مرا دو بخش کرده ای :

ماقبل تو

از تو تا بعد . . .