68

پاییز می گذرد دوباره

زمستان می رسد دو باره

تابلوی برگریزان، در انتظار

تا طلوع مرواریدی بر نقره ای رهوار

با عطر یال هایش و گیسوانت

در هم و در کوچه باغ کاهگلی ، رقصان.

چه قدر خیال خوب است

چه قدر وهم خوب است

و من این روزها

چه قدر از واقعیت محض بیزارم.

کی خواب تابلوها تعبیر می شود ؟

کی سکوت گورستانی توهم را

شیهه ی توسنی با تبسم بامدادوشی

در هم خواهد شکست .

چه قدر یلدا دراز است . . .