73

کنجِ خیال، خانه کرده ای، ای بذر ناله ها!

تا آبیاری ات کنند، روانند ژاله ها 

تو نیستی و غباری گرفته هستی من 

مات ام ، گرفته ام، پسِ یادت چو هاله ها 

شیدایی ام ز حد خرد درگذشته، وای 

فرزانه ای که بود گهی شمعِ واله ها 

یکچند دوری ات، به برم ،سال و بیشتر 

این باده، کهنه ای ست از آن چند ساله ها 

دل : سوخته، قبا: همه خون؛ برگ برگ : دل 

رفتم، روم ز یاد تو در باغ لاله ها 

پنداشتم چراغ تو موسای من شود

موسا!مسیح! من به مصر فتاده م به چاله ها