42

چه سخت می گذرد روزهای در به دری

چه تار گشته ام ای آفتاب پنجه زری

چه روزه ای است کنار تو و ندیدنِ تو

کجاست نای سیاوش و ربنای پری

چه روزه ها که امید ست حور بار آرد

ز حور روزه گرفتم . چه باور خطری !

اسیر خویشم و از تشنگی دچار خودم

دچار یار چه خوش بود و نغمه های پری

به بوستان دلم بذر های شوق فشاند

چه عصمتی که گنه خواندمش ، تتری

زدم به جاهلیت خود انگ رستگاری،وای

کجاست تیغ رسولی که خسته ام ز سری

...

..

.