72

سیب ها را که می چینی

سبد که سرشار می شود 

پا به راه که می شوی 

دل انگیزترین سیب در بلندترین شاخه ی دست نیافتنی 

دلت را چنگ می زند .

همه ی طول راه از شمیم سیب و 

جلوه های گذرگاه بی خبر می مانی 

در هوای سیبی که از آن تو نیست .

سبد خالی در دست 

میان درخت ها پرسه زدن، 

تا شاید چیزی دلی ازت برباید هم

بر باد دادن است 

فرصت یگانه ی عمر را .

داستان آدم و سیب 

همه ی هستی ست :

بچینم تا روشنایی هست 

یا بمانم و بنگرم در هوای بهترین

تا بیگاه؟

تردید 

موریانه ی خوابگاه رضایت است و آرامش.

. . .